Woerden, 22 januari 2026
Bron laatst gecontroleerd op 19 november 2026.
Schriftelijke vragen ex. Art. 42 – Doorstroming woningmarkt Woerden
Aanleiding In het Woonprogramma Woerden Woont Goed! 2025–2029 hebben we vastgesteld dat het bevorderen van doorstroming belangrijk is om de bestaande woningvoorraad beter te benutten, met name door het beschikbaar krijgen van eengezinswoningen en het realiseren van een passend aanbod voor kleinere huishoudens en ouderen. Ons bereiken er signalen en lezen we in het Algemeen Dagblad dat huurders die willen doorstromen naar een kleinere sociale huurwoning worden geconfronteerd met huurverhogingen en strikte eisen waardoor zij afzien van verhuizing of verhuizing niet mogelijk is. Dit roept voor onze fractie vragen op over de uitvoerbaarheid en effectiviteit van het woonbeleid en het beleid van Cazas Wonen (van Groot naar Beter). Onze fractie heeft daarom de volgende vragen:
Vragen 1. Herkent het college het beeld dat huurders die vanuit een grotere sociale huurwoning willen doorstromen naar een kleinere woning, bij verhuizing vrijwel altijd te maken krijgen met een hogere huur?
2. Deelt het college de opvatting dat ook in gevallen waarin binnen de doorstroomregeling “Van groot naar beter” van Cazas Wonen sprake is van een gemaximeerde huurstijging 3deze huurverhoging voor met name alleenstaanden en ouderen alsnog een wezenlijke financiële drempel vormt om daadwerkelijk door te stromen?
3. In het Woonprogramma wordt ingezet op het beter benutten van de bestaande woningvoorraad en het bevorderen van doorstroming, onder meer door ouderen en alleenstaanden te stimuleren kleiner en passender te gaan wonen. Hoe beoordeelt het college de spanning tussen deze beleidsdoelstelling en de praktijk waarin doorstroming leidt tot hogere woonlasten voor de huurder?
4. Is het college het met onze fractie eens dat hierdoor een paradox ontstaat, waarbij verhuizing maatschappelijk gewenst is (ten behoeve van doorstroming en het beschikbaar maken van grotere woningen), maar individueel financieel wordt ontmoedigd door een aanzienlijke huurverhoging?
5. Kan het college aangeven hoe deze paradox zich verhoudt tot de ambities uit het Woonprogramma om betaalbaar wonen voor verschillende levensfasen te borgen?
6. Welke afspraken zijn er in de prestatieafspraken met woningcorporaties gemaakt over het voorkomen dat doorstroming leidt tot een verslechtering van de betaalbaarheid?
7. In het beleid “Van groot naar beter” van Cazas Wonen wordt doorstroming gestimuleerd. Deelt het college de conclusie dat dit beleid in de praktijk onvoldoende effect sorteert zolang verhuizing structureel gepaard gaat met hogere woonlasten?
8. Is het college bereid om samen met woningcorporaties te onderzoeken welke beleids- of uitvoeringsmaatregelen mogelijk zijn om deze paradox te doorbreken?
9. Erkent het college dat het uitblijven van dergelijke maatregelen ertoe leidt dat huurders rationeel kiezen om in een te grote woning te blijven wonen, hetgeen de doorstroming belemmert en haaks staat op de doelen van het Woonprogramma?
10. Kan het college inzichtelijk maken hoeveel: a. huurders er willen doorstromen maar hiervan afziet vanwege hogere huur of regelgeving? b. de gemiddelde huurstijging bij doorstroming?
11. Welke concrete vervolgstappen is het college bereid te zetten om ervoor te zorgen dat doorstroming niet alleen beleidsmatig wordt gewenst, maar ook financieel haalbaar en aantrekkelijk wordt voor huurders?
12. Is het college bereid om, in het kader van de uitvoering van het Woonprogramma, in gesprek te gaan met Cazas Woningen voor oplossingen die bijdragen aan de doelstelling, zodat doorstroming daadwerkelijk bijdraagt aan betaalbaarheid, passend wonen en een beter functionerende woningmarkt?
Malik Arbaj Woerden&Democratie